Акрылавае пачуццё

паэзія, вершы, беларуская мова

* * *
Хочацца дотыкаў. Вуснаў пальпацыі. Цела.
Распушыцца ў моры блакітнавокім
небам. Інструмент, на якім грае вецер,
крыху фальшывіць — нота -ля- западае.
Блямкае флігель па пераноссі даху
нейкі ірваны і сумны матыў скандынаўскі.
Чайка пружыніць хвалю, гумовай цацкай
роўнядзь марскую разгойдваючы павольна.
Гэтай бязважкасці хопіць на жменьку словаў,
кінутых услед маладому твайму каханку.
Сонца за небасхілам барвовым вокам
сочыць і п’е праз праменьчык крывавую Рыту.
Цела жыве асобна: ходзіць у крамы,
бібліятэку наведвае, запаўнач недзе
соўгаецца па рэстаранах і барах.
Цела “падсела” на целы і не выпадае
з гэтага рытму. Яго ўвесь час ванітуе 
выпукла-увагнутасцяў несупадзеннем…
Вусны скусаныя ў цёплую бескасцёвасць —
волі набыты прыкус.

 


* * *
Слых шапялявяць словы. У вышыванцы вілюжнай верша сплятаюцца рыфы горада на вадзе… 
дзе кожныя паўгадзіны звоніць званіца. Кожныя паўгадзіны маюць свой колер гукаў, грануляваных часам. Горадам на вадзе
тэмпературыш. Стужкі і каляровыя фенькі на загарэлых запясцях — бісерны серпантын…

 


* * *
І калі ты памрэш — гэта будзе ў жанры non-fiction.
У куце, за абразам, нямы зварухнецца павук.
Нехта нават заплача й закажа святочную цішу
у бюро рытуальных і аднаіменных паслуг.

Ты ў гэтае дэмісезонне хварэла бясконца.
Жоўкла-жованы вечар, гарчычнікі вершаў, адчай.
За акном дэпрэсіўная восень з пражылкамі сонца.
Бергамотны і кававы твой аднаклетачны рай.
                                                                     
І каханне, і вернасць, і здрада… У жанры non-fiction
час губляе прытомнасць і нюхае нашатыр…
Дачытаеш сцэнар жыцця, варыянт рукапісны
і загугліш сябе — атрымаеш дзве тысячы Ір.

 


* * *
Дажывем да восені, а там…
размяняем шчасце напалам.
Ты напішаш эпітафію
і праверыш арфаграфію.
Я перапішу старанна
іншаверны іншавершаваны
свой свет.

 


* * *
Адушаўляешся. Часам хочацца сціхнуць, стаіцца і абясточыцца. Быць як усе. Гутаперчавы хлопчык мой, так не бывае. Гэты хвілінны прастой дорага будзе табе каштаваць.
Гумапластычныя тыдні нязначныя. Неба наждачнае, мора наждачнае, сцёртыя ў бель. Гэты боль нагбом. Ты па-дзіцячы цалуеш ілбом шкло — марыш пёркам стаць…
Нават калі б цябе пераплавілі і пад законы Ньютона падправілі, ты б заставаўся сабой, бо перасек знутры мяжу. Час разыходзіцца па шву. Ніткай капронавай крой.
Уся незалежнасць тваёй рэспублікі — купал царквы над бясчулай публікай. Крылам баліць за тваёй безхрыбетнай спіной. Ну жа ж, давай, гутаперчавы мой, хадзем дамой…

 


* * *
Вецер усходне-заходні сёння… Сёння міне. Ты не выносіў мяне ў прынцыпе, асабліва восенню і вясной (памятаеш — гэтыя абвастрэнні псіхікі, усялякія істэрыкі і плачы, начное паленне ў пад’ездзе, каб сын не бачыў).
Цябе паціху становіцца менш, знікаеш паціху, напэўна і праўда — мы створаныя для іншых, іншых па сутнасці і знешне. Сумна, канешне.
Але нас ужо чакаюць, прыспешваюць, шукаюць і клічуць…  Свой шалік карычневы
ты забыў на цвіку ў калідоры. Забяры — раптам воры. Ужо прыходзілі два разы, выносілі хлебныя крошкі. Мяне становіцца больш патрошку. Набываю абрысы, новыя рысы твару і лёсу… патрошку.
Збываю на рынку блышыным пярсцёнкі і брошкі.
 

 

* * *
Гіпатэтычна — ён думае пра літпрацэс… краін Азіі. Нажом разразае тугое напружанне, што паміж намі — хлеб тосціць. Моўчкі жуем — я з аднаго краю стала, ён з другога краю… жыцця.
Гіпатэтычна — літпрацэсу сёння шанцуе больш. Занятасць-флірт-абыякавасць — жыццёвыя забеспячэнні пампуе, пачуцці посціць. Моўчкі чытаем
пра агульнанацыянальны Дзень Належнасці. Дзіўныя загагуліны літар. Літар пяшчоты — сто мілілітраў адзіноты, у грамах — цяжэйшай хандры (гіпатэтычна).
— Sugar? — ён.
—Salt! — я.

 


АКРЫЛАВАЕ ПАЧУЦЦЁ
                        з вікіпедыі

акрыл пры высыханні робіцца больш цёмным
высыхае хутка у гэтым яго перавага над іншымі
акрылавае пачуццё не ўтварае расколін
не патрабуе замацавання
кладзецца роўна
крыху блішчыць
свежае без цяжкасці выдаляецца
засохлае шукае спецрастваральнік

Спадабаўся матэрыял? Прапануем пачытаць:

Пераклад:
Макс Шчур

Бяздоннае яйка ты велікоднае – ну ты й бясформавая
я ведаю, што ты добрая
але мяне добрыя жанчыны не прыкалваюць
я люблю сук і праяваў
а перадусім дзеля іхнае языкатасьці
але ж ты – ну ўвасабленьне сьвятасьці
-
золатка, ня трэба ўсё так сур'ёзна ўспрымаць
запрашаю цябе на сенажаць
мужчынам галовы сьцінаць

Макс Шчур

Толькі пыл зварухнецца
ў пустой шуфлядзе
як здань інсэкты
што жыла там калісьці

вірш який стане гімном цілого покоління
який цитуватимуть на холодних зупинках
декламуватимуть дорогою від метро
який кожному нагадає про щось своє
розслабся ні ти ні я його не напишемо

Пераклад:
Андрэй Хадановіч

Калі плывеш наперакор,
Нясуць на шыбеніцу хвалі...
Ірляндзкі рамантызм памёр,
Яго з О’Ліры пахавалі.