Антывосеньская

паэзія, вершы, беларуская мова

ЛІСТАПАД

Зіма, як белы павук,
Заткала вокны старажытнымі ўзорамі,
Вусны крывёю ды болем,
І сэрцы абыякавым холадам.
Які люты час лістападаўскі
Для закаханых!
Жарсьць ідзе спаць, і прачынаецца
Сьвядомая, разумная муза.
Лістападзе, ты – жнівень паэтаў!

***

Падае чырвонае лісьце
Першы раз, быццам апошні.
Недапітая гарбата астывае
Ў забыцьці.
Ляжыць коўдра мэлянхоліі
Пад нагамі тваімі,
Няўзнак.
Восеньскі вецер нясе золата
І зламаныя крылы грэшных анёлаў,
Назаўжды,
Безь вяртаньня...
Навошта нам ведаць, каторая гадзіна,
Калі спыніліся ўсе гадзіньнікі
Раптоўна,
І пануе выразны пах голых каштанаў
Мімалётна,
І вечнае дрэва жыцьця
Лашчыць хмары маёй ночы?
І лісьце падае, фарбуе паветра
Сваімі малінавымі пацалункамі,
І лёгкае дыханьне губляецца,
Хаваецца пад мёртвай коўдрай
Нашай.

ЧАРНАТА

Мяне ніхто не навучыў, што рабіць,
Калі гнеўныя хмары плямяць неба,
І не відаць ні зоркі, ні плянэты,
А на дварэ прахалодна й самотна;
Калі дрымота поўніць галаву,
Імгла напаўняе сэрца,
І адказы зьмешваюцца з пытаньнямі;
Калі губляецца ціхі, кволы ранак,
І паміж намі нешта адначасова
Здараецца і не здараецца.
Застаецца ўстаць з падлогі,
Сьцерці зь сябе старажытны пыл,
І прайсьці свой шлях да канца,
Хоць павольна, хоць у цемры.


АНТЫВОСЕНЬСКАЯ

Спачатку падмяталі лісьце
З брукаванкі старога горада,
Самотнага.
Далей старанна высушылі
Ўсе лужыны.
Потым падагрэлі зямлю
Неяк зьсярэдзіны,
Невядома, як.
Выдалі загад пра рэпатрыяцыю ластавак
І дэпартацыю першага сьнегу,
Прыбралі хмары
І пафарбавалі ноч у сьветлыя танальнасьці.
Ніколі дагэтуль і думкі не было
Аб тым,
Наколькі мяне сонца
Часам
Раздражняе.

КАВЯРНЯ “ЧАС”. МЭНЮ

-Пацалунак — пяць сэкунд
-Абдымак — дзесяць сэкунд
-Сяброўства — адзін месяц (30,5 содняў)
-Каханьне — адзін год (365 содняў)
-Памяць — два гады (730 содняў)
-''Назаўжды'' (паводле галівудскага рэцэпту) — чатыры гады (1461 содні)
-Павага — адно чалавечае жыцьцё (76 гадоў)
-Душа — у залежнасьці ад сэзону, просьба спытацца на касе.
-Разуменьне — скончылася. Атрымаем на працягу наступнага тыдня.

НЕВУЦТВА

Каб я ведала, што вясна
Працягнецца толькі хвіліну,
Каб я ведала, што рака
Замерзьне ўзімку з табой,
Каб я ведала, што душа
Ня вытрывае больш пакутаў,
Каб я ведала, што пчала
З пчалою — яшчэ ня рой...
Я б стала ценем
Тваіх ног,
Каб ісьці разам з табою,
Ценем
Тваіх думак,
Каб марыць разам з табою,
Ценем
Твайго ценю,
Каб дыхаць толькі табою,
І не замінаць ніколі
Табе, табе, табе...

ЗАБАРОНЕНА

1. Грамадзянам забараняецца насіць кветкі,
Настойліва раіцца насіць замест іх зброю.
2. Сьценам забараняецца сьпяваць.
Настойліва раіцца слухаць.
3. Грамадзянам забараняецца захоўваць у сябе кнігі,
Настойліва раіцца рэгулярна чысьціць паліцы.
4. Матулям забараняецца сьпяваць калыханкі,
Настойліва раіцца захоўваць поўнае маўчаньне.
5. Грамадзянам забараняецца ўсьміхацца
На больш як 1,5 см у абодва бакі.
6. Зоркам забараняецца сьвяціць
З адлегласьці меншай за 157 сьветлавых гадоў ад закаханых паэтаў.
7. Паэтам забараняецца кахаць,
Настойліва раіцца застрэліцца
Пасьля падачы адпаведнай заявы ў цэнтральную камісію.
8. Грамадзянам забараняецца пісаць вершы,
Пры парушэньні гэтай забароны настойліва раіцца зьвярнуцца
Адразу да сёмага (7) пункту.

Дзякуй за ўвагу.

ГАРОДНЯ

У той край зноў вярнуся, дзе Нёман плыве,
Выпадкова на вуліцы ўбачу цябе.
Ты мне ў вочы паглядзіш, нібы першы раз,
Мы забудзем прастору, забудзем пра час,
Выхаваньне, каханьне, сьвядомасьць, быцьцё:
Да цябе я вярнуся, і са мной — забыцьцё.
Ты мяне пацалуеш на беразе раю.
Я цябе пакаштую, яблык твой пакусаю.
Ты захопісься мной, як Адам захапіўся,
І мы згрэшым з табой, дзе Хрыстос прызямліўся.

PRACA NA WYSOKOŚCI

Шпацыр у Варшаве.
Убачыла знак:
''Uwaga: praca na wysokości''.
Значыць, ідзе праца на вышыні...
А я ўявіла адразу,
Як усе багі розных эпох
Дамаўляюцца, спрачаюцца,
Стараюцца выправіць усе памылкі
Стварэньня нашага сьвету.
Хутка дабегла дадому,
Каб яны мяне не заўважылі,
І ня выдалілі зь зямлі.

Спадабаўся матэрыял? Прапануем пачытаць:

Макс Шчур

Ліпень. Каштан яшчэ можа сьніць, быццам ён – лімон,
галавою калючай аб лісьце ня трэба падаць.
Глядзіш на вакольны сьвет, бы на каранацыю Халімон,
у зелені вечных дрэваў шукаеш забытую радасьць.

Пераклад:
Макс Шчур

Яны не працуюць да поту й не наракаюць на свой лёс,
не ляжаць у цемры і не аплакваюць сваіх грахоў,
ня гідзяць мяне размовамі пра свой абавязак перад богам,
між іх няма незадаволеных, няма вар’ятаў, апантаных маніяй
назапашваць рэчы,
ніводны зь іх ня кленчыць перад ніводным, ці перад продкамі, што жылі тысячы
гадоў таму,
ніводны зь іх на цэлай Зямлі не фігуруецца й не пакутуе.

Пераклад:
Макс Шчур

Спалі мой допіс дачарна,
каб дотык зблытаў скуру й прысак –
ляці, маркотная пчала,
з акна пылковы попел высып.

Спалі мой ліст табе датла
на языках цынічных сьвечак.
Ты мне нявернаю была?
Ці папракнуў цябе я нечым?

Усё тут гарманічна:
Партнёрства – усходняе, бабло – заходняе,
Цэнтрал стабільна ўладзімірскі,
Сэрца тваё паўднёвае,
А вецер, адпаведна цэнтралу, – северный.