Вандроўнік жыцьцём

Пераклад: 

*
Старая вішня
расьцьвіла: прыгадала
сваю маладосьць

*
Хвалі зацьвілі
сьнежнай пенай – позьнімі
кветкамі вады

*
Нясу ў вееры
вецер з Фудзі – успамін
пра сяброў з Эдо

*
Паваліў дрэва,
гляджу на паверхню пня –
сёньняшні месяц

*
Лівень то тут, то там
меціць, як сабака,
свае ўладаньні

*
У футры сьцюжы,
на посьцілцы завеі –
малы найдзёнак

*
Чуецца «куку»:
куды дзеліся раптам
вы, майстры хоку?

*
У водарасьцях
рой рыб: працягнеш руку –
зьнікнуць, як прымха.

*
Іпамеі я
на сьняданак ем: вось што
я за чалавек.

*
Шум крылаў шпака:
з дрэва страсае плады
ранішні вецер.

*
Мая хаціна:
на падлозе квадрат ад
круглае поўні

*
Няма хрызантэм,
засталася хіба што
горкая рэдзька

*
(У Мінакучы я сустрэў сябра, якога ня бачыў дваццаць гадоў)

На мяжы жыцьцяў,
твайго й майго, вырасла
гэтая вішня

*
Скрозь сон з дарогі
бачу: прыбіраюць да сьвят
зьменлівы сьвет

*
Родная вёска!
Плачу над пупавінай
сваёй узімку

*
Вышэй за птушак
адпачываю ў небе
на перавале

*
Па бацьку, маці
так затужыў, чуючы
крык фазаніхі

*
У той самы дзень
з Буддам нарадзілася
аленянятка!

*
Вось гэты келіх
пазалаціў бы й выпіў:
поўню над шынком

*
Пякучы, як хрэн,
угрызаецца ў цела
восеньскі вецер

*
З гары Асама
камяні ўніз зьдзьмувае
восеньскі віхор

*
За вадаспадам
хаваюся: пачатак
летняга посту

*
Летнія ліўні:
вадаспад пахавалі
ўзьдзьмутыя воды

*
Морскіх карасёў
ніжа на пруты зь вярбы
жонка рыбака

*
Куды зьнік месяц?
Кажуць, на дне мора сьпіць
звон патанулы

*
Як ноч прагудзім,
зробім вазу для кветак
зь віннай бочачкі

*
Выкшталцоны сад
быў як нежывы, пакуль
не пайшлі дажджы

*
І ў марскіх ляшчоў
зьледзянелі вусны:
рыбная крама

*
Шал па кветках і
месяцы вылечу сам
іголкай зімы

*
Вясна памалу
ўжо акрэсьліваецца:
месяц і сьлівы

*
Як іпамея
я не паказваю ўдзень
твару на людзях

*
Водар хрызантэм!
Падэшву ў садзе кінуў
стаптаны сандаль

*
У футра пер'я
захутаныя як сьлед
каччыны лапкі

*
Першы сьнегапад
недабудаваны мост
дабудоўвае

*
Сход самураяў:
гутарка рэжа вуха,
як рэдзька язык

*
Яшчэ жывыя
але зьмерзлыя ў камяк
марскія смаўжы

*
У водары сьліў
адзіны знак, «былое»,
бярэ за сэрца

*
Птах-чарацянка
атожылкам бамбуку
скардзіцца на век

*
Шлях на Суругу:
тут і квет апэльсінаў
пахне гарбатай

*
Вандроўнік жыцьцём,
ару сваю дзялянку
ўдоўж-упоперак

*
(Ясуі будуе адлюдніку дом)

Як прахалоду
пабудаваць, ведама
цясьляру з Хіды

*
Чысты вадаспад,
у хвалі нападала
ігліца з соснаў

*
У раньняй расе –
халодны брудны гарбуз
пад соўсам з гразі

*
Астуджвае рыс
жонка на далікатэс:
вячэру ў цяньку

*
Посуд таксама
згасае ў прыцемках:
прахалодны вечар

*
Пошуг маланкі! – 
і зарастуць вачніцы
аўсяніцаю

*
Усе сваякі
сівыя, з кульбакамі,
прыйшлі на цьвінтар

*
(Дачуўшыся, што памерла манашка Джутэі)

Ня думай, быццам
пра цябе не згадалі
на сьвята духаў

*
Пад колер ветру –
засаджаны абы-як
сад увосені

*
Грэбень пеўніка
ў часе прылёту гусей
крывёй наліўся

*
Восень сыходзіць –
расьціскаюць далоні
плюскі каштанаў

*
Нават да дзіка
ў логава пранікае
голас цвыркуна

*
Восень мінае:
у халоднае імжы
зьнікомы ветах

*
Вандрую хворы:
за мной па счэзлым полі
мроі блукаюць