Наталка Харытанюк

Нарадзілася ў Берасьці ў 1984 годзе, цяпер жыве ў Менску, выкладае ангельскую мову ў БДУ. Выдала кнігу апавяданьняў “Трынаццаць гісторый пра мёртвага ката” (2010) і раман “Смерць лесбіянкі” (2013).

Я доўга сядзела ў той першы дзень у пабе і чытала далей пра вялікую дарогу Ганны, на якой яна сустракае іншых beggars of love. Якія ўсе, бы наркаманы без наркотыка, пакутуюць, бо іх не любяць тыя, каго яны любяць. Яны вандруюць, каб пакутаваць, і пакутуюць, каб вандраваць.

За столькі год чытання Ейтса я незаўважна выгадавала ў сабе веру ў Агульную Памяць. Памяць з рухомымі межамі. Менавіта дзякуючы ёй вобразы, што паўставалі перад Дзэамі Матакіё на самотнай выспе ў выгнанні, у далёкім дванаццатым стагоддзі, сніліся і Паўнду, там, у Пізе, у далёкім дваццатым стагоддзі. І калі гэта згадка, ці вобраз, ці сон прыходзяць да цябе – яны становяцца тваімі. Небяспечная думка для літаратара. Яшчэ горшая – для гісторыка літаратуры. І што мне цяпер рабіць з улюблёнымі цытатамі, калі я больш не веру ў двукоссі?