Духоўная лірыка

Пераклад: 
паэзія, вершы, беларуская мова, пераклад

Я ўпотайкі забіваю бляндынак

Мой прататып – зялёны
у мяне вочы Траянскай Алёны
і вусны ружовыя, як інвалідава кукса
я першаклясьніца ў рамках курса
сэксуальных практык для пачатковых клясаў
(дужкі дзьвярэй хтось брыдой заляскаў)
і ўва мне засела маё “дзіця нутраное”
(вучыцца здольнае, што дурное)
я лашчу ляльку па рудой, хоць ты плач, галоўцы
і чакаю свайго Ўсязнайку ў падсобцы (сэксуальнага Ўсяўмейку)
з такім, мой любы, я заўжды хацела стварыць сямейку
а цяпер яго маю
на пачак апіяту яго абмяняю (лепш на пяток)
ён ужо ўласна дзядок
але ягоныя спрытныя ручкі
блукаюць па рубэнсаўскіх жаночых целах
(ён мой увесь, цэлы)
я ўпотайкі забіваю бляндынак
і дадаю іхнай крыві яму ў гарбатку
(забойствы не вымагаюць выдаткаў)
у гаражы ў нас гільяціна
для дзявочых галоваў бязбольнага сьціну
якія я потым ем
(гатую зь яечняй мазжэчак)
ня варта было табе хацець гэтых смаркачак
гэтых русявых сучак
-
пасьля сьмерці я здымаю зь іх анучы
і хаджу ў іх, пакрытых засохлай крывёй, па Празе
-
ты бачыў аднаго разу на набярэжнай маё голае цельца
(калі даставалі майго сябра-тапельца)
я хацела скочыць за ім у рэчку
ён таксама еў чалавечкаў (аднойчы Бога нат зьеў)
-
у мяне сутарга ў правай назе і боль унізе сьпіны
-
больш не магу – апошнюю дзеўку згамалі кажаны

 

Я назвала павука «Разалія»

Прадаю ўсю сваю фантазію за пляшку атручанай мінэралкі
Умееш ты рабіць неспадзяванкі – падараваў мне павуціньне й павука ў скрынцы
Я на яго пазіраю – павук на маім стале –
І разважаю, як мне яго назваць
У бабулі я б выпусьціла яго ў хляве
(але бабуля больш не жыве)
у ейнай труне былі прыгожыя чырвоныя ружы
цяпер яна стлела й ляжыць у магіле перад касьцёлам
я назвала павука «Разалія»
а вось блюзку тваю, да жалю, я
не нацягну, дарагі –
на ёй сьвёрдлы й кастравальныя абцугі
(яна мне не налезе на вялікія пелькі)
з Разаліяй тым часам клопат нявелькі
пасяліла яе ў сваім ложку я
яна досыць гожая – самка крыжавіка
і ўжо вабіць мяне ў свае сеці
пайду да яе ахвотна
я ўласна маю ў ёй сябрука
(цяпер мне ўжо не самотна)
хутка ў яе будуць дзеці – мы ёй прыдбалі самца
(яна не зжарэ яго, спадзяюся)
яна ну такая буся – рухаецца як мадэлька па подыюме
-
і срачка ейная да спадобы мне
самец трымціць у кутку павуціньня – баіцца, што будзе зжэрты
(добра ведае, што з такою павучыхай – ня жарты)
але ўсё адно кахае яе адчайна –
між іншым, жэст джэнтльмэнскі ўчыніў нядаўна –
наблізіўся на дотык ейнае ножкі
-
ад гэтага зьявіліся чатыры малыя крыжавікі
-
гэты верш мусіў быць кароткі, а не такі
-
але неяк усё сапсавалася
-
цяпер мы жывем з павучынай сямейкай
толькі я ахопленая боязьзю нейкай
каб Разалія (гожа сядзіць на ружы, скажэце?)
-
майго хлопца аднойчы не даўмелася зжэрці

 

Я прыгажэйшая за Мэрылін

Ісус пабудаваў мне царства з солі – я прэзэнт да калядаў ад яго атрымала
і ня ўдзячная яму ані мала
вакол адны празрыстыя анёлы, мне самотна, скрушнай
ператворанай у палонную Хрыста
ён мяне ўпадабаў даўно, яшчэ незамужняй
а сёньня я, кабета, ёсьць дакладным увасабленьнем ягонай маці
ён прыходзіць штонядзелю, мы ямо на абед гуся
мне ўжо ўласна трыста гадоў
але шчокі ў мяне – ня сала
я прыгажэйшая за Мэрылін
(атручуся газам у палацы з солевых пэрлін)
і згадваю казкі сваёй чэскай радзімы
(у Ісуса – выгляд смуглявы, дзіўны)
яму наканавана як каралю прыйсьці на зямлю
але ў нашым кутку толькі я рулю! – я да нас яго не пушшу
аддам яму свае цела й душу
не спушчу яго ўніз праз усю стратасфэру
(можаце лічыць мяне за мегеру)
яшчэ мне будзеце ўдзячныя самі
мы зь Ісусам былі сябрамі
а потым я атрымала ад яго непрыемны мэйл і паведамленьні на фяйсбуку
(мы больш не сябруем)
я добра выхаванае дзяўчо – на народзіны яму падарую
рыбку зморшчаную сухую
(ён дапусьціў памылку)
і я яе дапусьціла
(ня варта было зь яго кпіць)
гэтак лёгка любога сябра адшыць
(хоць ён і зь іншага цеста леплены)
-
паўтараю: ён пакрыўдзіўся
і пайшоў каштаваць віны Леніны
(калі па праўдзе – то Магдаленіны)
-
а я засталася адна ў ягоным салёным палацы
(боль пройдзе, ды шнар павінен застацца)
-
гэта было ўжо больш за 2000 гадоў таму
а сьвету толькі цяпер абвесьцяць сталёвыя драткі, што каханка
Хрыста была не Магдалена, а Бланка.

 

Я паміраю пад каляднай ялінкаю

На ялінцы ў мяне будуць вісець толькі сапраўдныя чырвоныя ружы
а пад ёю замест падарунка будзе зорка з космасу
(Цэнтаўра, бадай што, Проксіма)
я выдзеру сабе ўсе валасы і космамі
кожную йголачку абматаю
мяне ўчора хтосьці прышыў нажом, памятаю
цяпер я паміраю пад каляднай ялінкаю
астатні раз званочкам сабе задзынькаю
слодычы палью крывёй, а не шакалядам
(мая кроў страшна сьмярдзіць, як стары ёлкі шмалец)
падам Хрысту руку, а ня палец
пацалую Дзеву Марыю
і памру на досьвітку дня сьвятога Сьцяпана
што будзе сьветам праігнаравана
толькі плянэта зь іншага сьвету заплача
бо зь яе я, магчыма, паходжу, ня йначай,
і праз столькі гадоў на яе вяртаюся зноўкі
-
ужо вітаюць мяне сяброўкі
(Бог прапусьціў мяне празь мяжу)
я маю штосьці ад свайго японскага продка
ня ўмею аплакваць сябе ля магілы
-
пакідаючы гэтую радасьць табе, мой мілы

 

Ягоная ручка маю G-кропку намацала

Падарую табе канька
езьдзі на ім удоўж азёрнай западзіны
учора мы разам здрадзілі
я ўвайшла ў цябе глыбока, па глянды
мы флямастэрам напісалі на небе: калядных
падарункаў нам гожых Ісус падкінуў
(мне сала, табе – вяндліну)
божа, ну што гэта мы за жанчыны?
кахаем самі сябе так страшна,
што на пельках зорачкі засьвяціліся ажна
носім аднолькавыя шапачкі
а Бога блытаем з гандлёвымі дамамі
на сваю галаву беды клічам самі
вібратарам расхістваем сьветабудову
а потым яе не складзеш нанова
сьвет зьнікне, настане сэксуальнае замыканьне –
ты навучыла мяне ў каханьні браць усё, што хачу –
ад мужчын, кабет – сарамаценьняў сонцастаяньні
цяпер я чакаю толькі спадара Газду
-
зь ім нядоўгі шлях да аргазму
ягоная ручка маю G-кропку намацала
а неўзабаве спавіла мальца я
што любіць мяне да дуры ў вачах
-
ён прынёс у сьвет права апошняй ночы
а мы націсьнем патаемны рычаг
і ўлоньне сьвету бензапілой ускрыем
-
з улоньня зьявіцца Хрыстос
потым – ягоны прывід
я тайком заплачу
над лёсам зямным гаротным
-
і зь мяне самой вылезе сьмяротнасьць
кіпцюрамі сабе разьдзяру я цела
-
што процьма хлопцаў калісьці мела

 

Як наконт фістынгу, красуня?

Бяздоннае яйка ты велікоднае – ну ты й бясформавая
я ведаю, што ты добрая
але мяне добрыя жанчыны не прыкалваюць
я люблю сук і праяваў
а перадусім дзеля іхнае языкатасьці
але ж ты – ну ўвасабленьне сьвятасьці
-
золатка, ня трэба ўсё так сур'ёзна ўспрымаць
запрашаю цябе на сенажаць
мужчынам галовы сьцінаць
-
гэтую радасьць ні з чым не зраўняць
за камуністамі я кахала адну таварышку
яна была ну такой псэўдасьціплай
-
пад ейнай спадніцай хаваўся вожык
як наконт фістынгу, красуня
можаш зваць мяне таварышкай, калі я засуну
руку ў цябе аж па локаць
-
можаш называць мяне й «хлопец»
але ж я – жанчына такая самая
хіба што даю, а не ўдаю зь сябе даму я
а за права выбраць правага прэзыдэнта дык дам усё, што маю
-
твая танюткасьць табе так пасуе
-
а я выключна за Шварцэнбэрга галасую.

 

Я зьняла яго з іржавага крука

На мёртвым Ісусавым целе я знайшла засохлую плямку ад стракатых архідэяў
ён ляжыць цалкам мёртвы на стале ў маёй залі
я зьняла яго з іржавага крука, а зараз
я яго пакаштую
я ведаю, мне засмакуе ягонае мяса
бо падла – найвялікшая ў сьвеце паласа
хоць жанчын лепш абсмоктваць жывымі
калі ад Хрыста застанецца толькі нага
я ў маразільнік яе засуну –
вось і канец цуду – канец Калядаў і каляднае зоркі
на целе маім бэзавыя кропкі пачнуць зьяўляцца
і я неўзабаве памру ад трасцы
ўжо зьзелянелым целам атручуся
-
але ж зьесьці цябе была такая спакуса
што не шкадую, атруцілася хоць
бо што мне прасьвірка, мая ежа – твая сапраўдная плоць
я выкапала цябе зь неба
і пакінула там па табе дзірку
-
гэта наблізіла канец сьвета
канец сьвета
канец твайго ўладарства
-
а цяпер, каханы, тваімі сябрамі пайду ладавацца

 

Я абліла віном вершы спадара Кайнара

Я галасую за адзінага прэзыдэнта
пад ялінку хачу ў якасьці прэзэнта
бульдозэр каб зь цела твайго тоны сьнегу прыбраць
я ж не магла знаць, што ты халаднейшы за Еці
я абліла віном вершы спадара Кайнара
а гнюснай расейскай гарэлкай – нізку спадара Голана
я цябе разьдзену ад самага нізу, каб бачыць голага,
да раніцы твая скура будзе ў кропках майго флямастэру ці не ўся
давай двума самцамі прыкінемся
будзем гукаць невытлумачальныя сьветы
і агідных дэпрэсіўных багоў
-
я адтапчу табе рукі – жывот – ногі – і шмат чаго
а ў чорныя вочы налью табе сьпірту
-
каб яны былі скрозь зь сінечы або блакіту
у тым сьпірце пасьля будзе плаваць маё дзіця
і набудзе бязьмежную сілу волата
-
я ж ня маці, а проста золата

 

Я ганаруся сваімі продкамі-дэкадэнтамі

Калі ўсе на фб пашлюць мяне ў сраку
гэта будзе так крута
урэшце скончылася пакута
і пошукі продкаў у гэбрайскіх крыніцах
(я такая чульлівая і да таго ж мне так клёва)
я ганаруся сваімі продкамі-дэкадэнтамі
я наагул ганарлівая ад прыроды
(сьціпласьць мяне не кранае)
каханы, я іншая, ды яшчэ якая! -
такая, што звар'яцееш, пераспаўшы з мною ўпершыню
настолькі непаўторным сэкс ужо ніколі ня будзе
я перажыла ўсю ўладу на сьвеце
а цяпер я – першацьвецік
тоўстая й пры гэтым тонкая, як на дыеце
усё адно не прагрызуць сьцежкі да майго храму
(я табе начышчу бязьлітасна храпу)
твае людажэрныя зубы
-
ты ж ведаеш гэта, любы

 

У цябе зялёныя вочы як ад лялькі Барбі жахлівы шкілет

Аднойчы паэткам пасьцінае галовы прылада, што прагне крыві
у цябе зялёныя вочы як ад лялькі Барбі жахлівы шкілет
сёньня я прывяла дачушку на сьвет
пакінула яе ў нетрах бэйбі-боксу
тут жа за рогам нюхнула дзьве тлустыя лайны коксу
і пайшла напрасткі да гаці
(падкрэсьліваю, я ня ўмею плаваць) На правах маці
я назвала дзяўчынку Вікторыяй – Вікай
(мабыць, гадаўкай будзе, як стане вялікай)
(як і матуля, бабуля й прабабця)
у кАта яшчэ раз захачу пагуляцца
і ўсыплю сама сабе кветак – белых ружаў букетам
мяне мужчыны кахалі гэтак
мяне з маімі вачанятамі залатымі
я была ім накшталт сьвятыні, пяшчотнаю як магнолія
а самы апошні зь іх штовечар пізды мне ўпярдольвае
называе мяне кароваю й дзікай сьвіньнёю
мы вінаватыя зь ім абое – я прагнула ягонага каханьня
і стужкаю перацяла яму дыханьне – ці мо раменьчыкам
вось каханьне й загінула
у труне я прычасала цябе пад Гітлера зь пяшчотаю мамы
ты быў прыгожы самы
сёньня ж вада паглыне мяне, небараку
-
ах, Божа – ідзі ты ўжо ў сраку
з сваім сынком-вундэркіндам
-
я б атруціла абодвух вас кіянідам
я была такая красуня дзябёлая
твая ўсёвідушчасьць жыцьцё мне збаёдала
твая ўсёмагутнасьць забіла душу маю
-
але й на дне гляджуся я харашухаю

 

Пераклаў з чэскай Макс Шчур, 2013 г.

Спадабаўся матэрыял? Прапануем пачытаць:

Пераклад:
Макс Шчур

Яны не працуюць да поту й не наракаюць на свой лёс,
не ляжаць у цемры і не аплакваюць сваіх грахоў,
ня гідзяць мяне размовамі пра свой абавязак перад богам,
між іх няма незадаволеных, няма вар’ятаў, апантаных маніяй
назапашваць рэчы,
ніводны зь іх ня кленчыць перад ніводным, ці перад продкамі, што жылі тысячы
гадоў таму,
ніводны зь іх на цэлай Зямлі не фігуруецца й не пакутуе.

Да нас – сятчастым палатном глухой фіранкі,
даўно вядомым краявідам – да сьцяны
стаіць акно накшталт старой карціннай рамкі,
якая цэдзіць цераз сіта нашы сны.

Толькі пыл зварухнецца
ў пустой шуфлядзе
як здань інсэкты
што жыла там калісьці

Пераклад:
Макс Шчур

Хто стрымае хвалю гневу,
быццам воз неўтаймаваны,
вазаком заву такога!
Рэшта — проста лейцы сьцяла.