Вяртаньне (з) Будулая

крытыка, беларуская мова

Паважаныя чытачы! Радыя паведаміць вам, што віртуальны часопіс «Літраж» аднаўляе сваё існаваньне пасьля кароткага перакуру ў некалькі гадоў, што прайшлі ў сумневах, дыскусіях, тэхнічных праблемах, безграшоўі, гультайстве, п'янстве і проста валакіце. Кола аўтараў засталося тое ж, мэты і задачы часопіса па-ранейшаму ніякія, як і мы з вамі. Матэрыялы на сайце будуць зьяўляцца па меры іхнага паступленьня. Апрача таго, у вас цяпер ёсьць магчымасьць абсіраць іх у камэнтах. Дасылайце нам свае творы – мы не пакінем ад іх камня на камні, а як што застанецца, то выставім. Нічога апроч задавальненьня вы з гэтага не паймееце.

Глазаў, Прылуцкі, Шчур

Спадабаўся матэрыял? Прапануем пачытаць:

Выдавецтва Майкла Эвэрсана «Evertype», што спэцыялізуецца на выданьні іншамоўных перакладаў Льюіса Кэрала і «кэраліяны», надрукавала па-беларуску клясычную казку «Alice's Adventures in Wonderland» у перакладзе Макса Шчура. Гэта першае кніжнае выданьне Кэрала па-беларуску.

Добрыя навіны: перакладчык «Алесі» Макс Шчур атрымаў з выдавецтва колькі аўтарскіх асобнікаў кнігі. Тым часам кніжку пасьпелі анансаваць і на Белсаце (відэа глядзіце ў артыкуле). Перамовы пра распаўсюд кніжкі ў Беларусі ўжо вядуцца.

Атрымалася страшна і весела. Хаця, магчыма, я памыляюся, і Малевіч ні пры чым, а ўсіх персанажаў Ілля Сін проста час ад часу выганяе на вуліцы «Імперыі святла» (L’Empire des lumieres) таго ж Магрыта, колеры якіх вельмі нагадваюць суворую, з дзясяткамі адценняў шэрага беларускую літаратурную рэчаіснасць.

Паважаная Ганна Янкута!

Прачытаў Вашую бліскучую рэцэнзію на свой пераклад Бонды і пачарпнуў зь яе нечакана шмат — прынамсі, як мне здалося, яўна болей, чым Вы з згаданага перакладу. Напрыклад, што «...прадуктыўнае спалучэнне сэксу і філасофіі ацаніў у „Філасофіі ў будуары“ яшчэ маркіз дэ Сад, а з таго часу ўцякло ўжо нямала вады і нямала было зроблена ў гэтым кірунку»...

Асабіста мяне Кнігар уразіў яшчэ надзвычай добрым зрокам і рознабаковымі ведамі. Пагадзіцеся, пры дрэнным асвятленні пазнаць у разарванай ушчэнт птушцы галку і разгледзець у вуху візаві дыямент у паўтара караты здолее не кожны. («Паўтара караты? Як у яго мочка не адарвецца?» — гэта ж іронія? Праўда, аўтар? Паўтара караты — гэта 0,3 грама, мы ж памятаем... Ці не?)