Кацярына Барысенка

Нарадзiлася ў 1977 годзе, мiнчанка. Скончыла беларуска-рускае аддзяленне фiлалагiчнага факультэта БДУ. Працавала настаўнiцай беларускай мовы i лiтаратуры ў школе, настаўнiцай рускай мовы i лiтаратуры ў гiмназii. Потым стамiлася правяраць кожны тыдзень па 150 вучнёўскiх сшыткаў пасля працы i змянiла дзейнасць з адукацыйнай на выдавецкую i СМI. Зараз выключна ў працоўны час як стылiстычны рэдактар правярае i выпраўляе сачыненнi дарослых: чыноўнiкаў, юрыстаў, эканамiстаў. У 2017 годзе знайшла сабе забаўку – у вольны ад працы i ўсiх вiдаў жыцця час шукае сярод сучасных беларускiх кнiжак тыя, што насамрэч можна назваць мастацкай лiтаратурай.

Ці спадзяваўся Міхаіл Афанасьевіч, што гадоў праз восемдзесят яго раман стане той самай крыніцай, якой для яго быў у свой час «Фаўст» Гётэ? Ці думаў, што да «Майстра і Маргарыты» пойдзе чарада беларускіх літаратараў, якія будуць цягнуць з яго ўласнае натхненне і вобразы, хто кубачкамі, а хто і вядзерцамі?

І вось той самы Васіль Хаміцкі — паэт, былы журналіст, літаральна праз старонку «...хацеў адпусціць пеўня — ну не секчы ж яго на вачах гэтай Каністры, ці як яе там...» Так перакруціць імя чалавека, які падабаецца? Не веру!

Асабіста мяне Кнігар уразіў яшчэ надзвычай добрым зрокам і рознабаковымі ведамі. Пагадзіцеся, пры дрэнным асвятленні пазнаць у разарванай ушчэнт птушцы галку і разгледзець у вуху візаві дыямент у паўтара караты здолее не кожны. («Паўтара караты? Як у яго мочка не адарвецца?» — гэта ж іронія? Праўда, аўтар? Паўтара караты — гэта 0,3 грама, мы ж памятаем... Ці не?)

Прыемная вокладка, акуратная вёрстка і iдэальны тэкст, створаны майстрам, — нiчога не хочацца дадаваць, нiчога лiшняга. Такі iдэальны, што я забыла пра яго, як толькi перагарнула апошнюю старонку.

Для чаго ў рэпартажы трэба журналіст, я ведаю. Навошта ён у аповесці, калі ёсць апавядальнік, — не разумею. Але каго толькі ў той аповесці няма!