Кацярына Барысенка

Нарадзiлася ў 1977 годзе, мiнчанка. Скончыла беларуска-рускае аддзяленне фiлалагiчнага факультэта БДУ. Працавала настаўнiцай беларускай мовы i лiтаратуры ў школе, настаўнiцай рускай мовы i лiтаратуры ў гiмназii. Потым стамiлася правяраць кожны тыдзень па 150 вучнёўскiх сшыткаў пасля працы i змянiла дзейнасць з адукацыйнай на выдавецкую i СМI. Зараз выключна ў працоўны час як стылiстычны рэдактар правярае i выпраўляе сачыненнi дарослых: чыноўнiкаў, юрыстаў, эканамiстаў. У 2017 годзе знайшла сабе забаўку – у вольны ад працы i ўсiх вiдаў жыцця час шукае сярод сучасных беларускiх кнiжак тыя, што насамрэч можна назваць мастацкай лiтаратурай.

Асабіста мяне Кнігар уразіў яшчэ надзвычай добрым зрокам і рознабаковымі ведамі. Пагадзіцеся, пры дрэнным асвятленні пазнаць у разарванай ушчэнт птушцы галку і разгледзець у вуху візаві дыямент у паўтара караты здолее не кожны. («Паўтара караты? Як у яго мочка не адарвецца?» — гэта ж іронія? Праўда, аўтар? Паўтара караты — гэта 0,3 грама, мы ж памятаем... Ці не?)

Прыемная вокладка, акуратная вёрстка і iдэальны тэкст, створаны майстрам, — нiчога не хочацца дадаваць, нiчога лiшняга. Такі iдэальны, што я забыла пра яго, як толькi перагарнула апошнюю старонку.

Для чаго ў рэпартажы трэба журналіст, я ведаю. Навошта ён у аповесці, калі ёсць апавядальнік, — не разумею. Але каго толькі ў той аповесці няма!