Аднапавярховае Берасце

сучасная беларуская паэзія, вершы, беларуская літаратура XXI стагодьдзя, беларуская мова, наркамаўка

Памежныя трохрадкоўі

Сонца падае на Цярэспаль,
дзе беларусаў больш, чым палякаў,
пакуль працуе «Бядронка».

Дызельная плынь.
Тытунёвы вецер.
Пустыя вочы.

Хутка растуць дамы,
пакуль гаспадароў
не выгналі з мытні.

Апантана свідруюць бервяно:
шэдэўр дрэваапрацоўкі
на два «корабы».

Польская вяндліна
на закусь гарэлкі з «д’юціка»
з лёгкім водарам газу.

Жаночы твар на мяжы:
кожны заезд у «бокс» —
новая зморшчынка.

Няшчасныя людзі,
што ведаюць кошты з абодвух бакоў,
болей не любяць шопінг.

Шчырыя людзі
лёгка адводзяць вочы
ад суседзяў-залётчыкаў.

Неверагодная радасць
двойчы на дзень
пасля апошняга шлагбаума.

Пяюць салаўі
на двух берагах Буга
на адной мове.

Галоўнае перайсці мяжу,
што ведаў з дзяцінства,
што будуеш сам.

04. 03. 2018.

Аднапавярховае Берасце

Мякка ляціць праз ноч
і ападае ў грады
першы вясновы дождж,
чорнай зямлі рады.

Там карані раслін
мерзлі ў чаканні выйсця:
сотні галін, сцяблін,
квецень, трава і лісце.

Там чарвякі ды гной
між артэфактаў, скарбаў...
«Соткі» імкнуцца ў бой
важкай зямною праўдай.

27. 03. 2018.

***

Зранку раптам рыкне рокер,
разруліўшы ноч і дзень.
Потым дробненькія крокі —
во на працу як ідзе!

З добрым матам ды пляўкамі
па завулку мужычкі:
на чыгунцы іх рукамі
ў ноч медальныя рыўкі.

На машынах асцярожна
едзе офісны планктон.
Певень з крыкам пераможным
проста просіцца ў булён.

Разбрахаліся сабакі,
вераб’і крычаць сваё...
Хай жыццё даецца ў знакі —
падымайся, ё-маё!

31. 03. 2018.

***

Вочы расплюшчыш, а ўжо ў інтэрнэце
пішуць, што недзе ізноў вайна.
Лямант агульны стаіць на планеце:
горшыя там, а не тут! Няма

болей прарокам і вернікам веры,
словам і справам найлепшым іх.
Вочы заплюшчыш — так хораша ў цемры,
вушы закрыеш — і свет прыціх.

Толькі ж, як дыхаць пад цёплаю коўдрай?
Чым сілкавацца і што рабіць?
Дзень пачынаецца ранкам нядобрым
і паратункам: пра ўсё забыць.

30. 03. 2018

***

За Берасцем, на поўначы,
дажджы ідуць часцей:
у спёку выйдзеш поначы,
а там спалохаў цень.

І ўдзень туды нахмурыцца,
ды пройдзе халадком.
Увечары ўся вуліца
з паліву п’е нагбом.

Пацверджана радарамі:
над пушчай зноў ліе.
А тут чаканні марныя
на градачкі свае.

Таму і ў душных офісах,
і ў цэхах, і ў дварах —
у мінімегаполісе —
сумуюць па барах,

дзе, прахалодай стомлены,
расшчодрышся слязьмі,
дзе гарадскія гобліны
збываюцца людзьмі.

30. 04. — 04. 05. 2018.

***

Усе суседзі мае —
нармалёвыя:
злева — трымае тры крамы,
ззаду — цырульніца й двор дагледжаны,
справа — бухгалтарка — любіць расліны,
побач з ёй — пенсіянерка-дворнічыха —
з мятлой на паўстаўкі,
ну а насупраць — ужо й невядома,
што там у іх за любошчы.
Адзін толькі я
не часта складаю вершы.

30. 03. 2018.

***

Што можа быць лепшым
за вершык,
што блукае ў табе
на мяжы засынання.
Ён можа забыцца да ранку —
і не ўспомніцца болей ніколі.
Здаралася гэтак —
і надта балюча было,
што смешна цяпер.
Бо на самай сапраўднай справе
не патрэбны ні аўтар,
ні ўяўны чытач —
адно толькі вершык,
што нараджаецца
і жыве
недзе там, у табе,
на мяжы засынання,
альбо толькі ўспамін
пра яго:
выпадковы, як цалкам Сусвет,
як лісток, як аблок,
паніхіда і першы ўрок,
як гады небыцця
і надзей на працяг,
як жаданне пажыць
і памерці адчай,
як дарэмная спроба
мяжою пайсці.

17 — 18. 05. 2018.

***

А ранкам так добра чуваць,
як не засынае чыгунка,
дзе нейкі заспаны чувак
нарэшце даў рады сумкам

і, гледзячыся ў тэлефон,
жанчын разглядае ў дэталях —
яны абжываюць вагон
з усмешкай «Самцы дасталі!»

Юнак з учарашнім віном
трындзіць па хэндс-фры без пярэрвы,
а дзеці збіраюцца зноў
заснуць без турбот ды нерваў.

Тым часам, чырвоным сцяжком
кіруючыся правадніцы,
цягнік вырушае цішком,
каб некаму ўсё ж спазніцца...

Бяссонне. Дзясяты састаў.
У шафе пустая валізка.
Я б толькі зайздросціць не стаў,
што так да вакзала блізка.

29. 06. 2018.

***

То сухмень, то ізноў паводка
кпяць над гэтымі гараджанамі:
не аўто, дык акунь ці плотка
прыпаркуюцца пад каштанамі.

Паўцякалі з балотных вёсак,
дзе дарэшты даасушаліся.
А ад кожнае багны ўнёсак —
вось і ў Берасці накупаліся.

Падсушылі анфас і профіль —
весялейшыя ўжо агледзіны.
Землякі ў перайманні — профі,
а балота жыве ўсярэдзіне.

27. 08. 2018.

***

На белым ускрайку
фіялетавай хмары
жураўліны трохкутнік
сягае на захад
штампам памежным.
Мы вочы ўздымаем
на іхнія крыкі —
чуллівыя, сумныя —
і роспач такая,
што цягне заплакаць...
Раптоўная думка:
настрой жураўліны
зусім супрацьлеглы.
Сезон ацяпляльны —
далоў!
І радасць
з халоднае высі
над горадам-вёскай
бязмежна лунае.
І з лёгкай рукі
я іх адпускаю.

26. 09. 2018.

***

Аднолькава з усімі грэшны,
больш не кахаю, не люблю,
пакрыўджаны, што стаўся смешным,
як зблытаў неба і зямлю.

Чужынцам чуешся ў краіне.
І ў ліставеі ўсё мацней
распуста слоў, рэальнасць ліній,
трывожны прысмерк у акне.

Да ранку роздуму багата,
і перакручваецца лёс:
другія рэчы, справы, святы,
а ўсё адно б сабой прарос.

На золку сонца ногі ў шэрань
памалу спусціць ды ідзе
па справах простых, без намеру
сагрэць ці вынішчыць людзей.

І толькі роснаю вясёлкай
яго пазначаны сляды
далей — у прымаразак звонкі —
у цішыні.
Маўчы ж і ты.

30. 09. 2018.

Спадабаўся матэрыял? Прапануем пачытаць:

У садзе мірна цвыркуны.
А мы знікаем без вайны.

Я ўзыходзіў на вогнішча двойчы і тройчы,
І сякераю сек свае рукі і пальцы,
Каб яны не цягнуліся да цябе днём і ноччу,
Каб адчайны загад мой чулі: баяцца!

я не ведаю
пра што ён спявае
а яму за гэта
выдалі Нобеля
як мне польскую візу
разумееце

И, источая горький зной,
Поблекли в обмороке пряном
И голубика пыльных гор,
И ртутный студень океана.