Бязглуздая кніга

Пераклад: 
дзіцячая брытанская паэзія, вершы па-беларуску, брытанская літаратура XIX стагоддзя, беларуская мова, тарашкевіца, пераклад

1

Жыў дзядуля па прозьвішчы Лемеш,
барадаты ён быў — ну як эміш:
«У маёй барадзе
птушанят — што ў гнязьдзе!»
Заміналі яны яму, кеміш?

2

Ходзіць дзеўчына родам з Танзаніі
з матузкамі заўжды разьвязанымі.
Цюцькі з чорнымі крапкамі
ёй памахваюць лапкамі
як пярэднімі, гэтак і заднімі.

3

Жыў на сьвеце стары з носам-хобатам,
што даводзіў нам: «Што б вам там хто бы там
ні казаў, не насаты я —
гэта ў іх псіхапатыя!»,
і заходзіўся жудасным рогатам.

4

На гары жыў стары непаседа:
разьбірала няўрымсьлівасьць дзеда.
Апрануў даўні строй
ён бабулі старой
і ў адведкі пабег да суседа.

5

Выйшла ў сьвет маладая гарэзьніца —
на каптур птушкі селі ды гнезьдзяцца.
«Ну і ліха бяры!
На маім каптуры
птушкі з цэлага сьвету хай рэзьвяцца!»

6

Ведаў я маладзіцу ў Галіцыі —
пагражала бабуля спаліць яе.
Толькі ўнучка: «Лухта!
На, спалі лепш ката,
я ж пайду цябе выдам паліцыі!»

7

Грубіяна старэнькага з Чылі
ў школе гжэчнасьці не навучылі.
Звычка ёсьць у дзядулі:
раздаваць людзям дулі
на прыступках, якіх не вашчылі.

8

Жыў старэнькі музыка ў Батсване,
Што няспынна лупіў па тымпане.
Людзі кажуць: «О, людцы!
Не маглі б вы заткнуцца?
Гэтак выклікаць можна паўстаньне!»

9

Неяк панічка з-пад Канатопу
ў цьвёрды грунт увайшла, што той штопар —
«Во дзе быў укрунтас!»,
гуў народ укруг нас,
«Во дзе гонару — на ўсю Эўропу!»

10

Раз аса аксакала-каўказца
аж на дрэва загнала — во трасца!
Дапякае аса,
а каўказец: «Ас-са!»
Аксакал ёй так проста ня здасца.

11

Дзедка трэлі пілікаў на флейце,
толькі ў бот яму ўлез, — не самлейце —
вуж рэкордна вялікі!
Дзень і ноч дзед пілікаў,
і вужака зматаўся нарэшце.

12

Ёсьць дзяўчына адна з Улан-Батара —
падбародзьдзе ў яе даўгаватае.
Толькі арфу дзе знойдзе —
і тады падбародзьдзе
ужывае замест мэдыятара.

13

Па кішэнях дзядок на Сэйшэлях
носіць грошай заўжды роўна шэлег.
Каб ня мёд ды цыбуля,
то памёр бы дзядуля:
толькі тыя яму й па кішэнях.

14

Жыў дзядуля на востраве Іскія —
звычкі меў ён папросту садысцкія:
наглынаўшыся фігаў,
нагамі ён дрыгаў —
чую й сёньня ягоныя віскі я!

15

Човен гніў у хляве год каторы...
Дзед залез у яго: «Я на моры!»
«Тут ня мора, а хлеў!»
Дзедка ледзь не самлеў
і пасьля быў тры дні не ў гуморы.

16

У дзяўчыны-красы ў Трансваалі
думкі ў бок маракоў дрэйфавалі,
і яна караблі
вывучала зь зямлі —
не каб кінуцца ў бурныя хвалі.

17

Быў дзядок маладжавы з Малдовы —
лад жыцьця вызнаваў ён здаровы.
Калі быў малады —
на стале спаў заўжды.
Каб на мяккім паспаць — што вы, што вы!

18

Жыў у Белае Бераставіцы
дзед, што езьдзіў на белай асьліцы,
ды вушэй задаўгіх
так баяўся той псіх,
што ад страху ня мог не спруціцца.

19

Доўга бабця з французскага Брэсту
выдавала сябе за нявесту.
Пад сасной на дварэ
бабця ела пюрэ,
што сама гатавала з агрэсту.

20

Быў аднойчы стары пэруанец,
Што надзвычай любіў пабуяніць.
Не каб ціха сядзець —
роў стары, як мядзьведзь,
ды ірваў валасы, падшыванец.

21

Піў бязглузды стары з Катманду
без усякай патрэбы ваду.
Як дапіў соты гляк,
круглы стаў як кругляк:
«Так ваду я ўсю перавяду!»

22

Маладая красуня-крыцянка
апраналася дужа няцямка.
Мех у чорную крапінку
зашпіліла на запінку —
«Ну скажыце, чым я не шляхцянка?»

23

Усьміхаўся стары астраўлянін,
калі людзям яго прадстаўлялі.
Пад «Калінку-малінку»
ён сьпяваў «Купалінку» —
часта беднага перакрыўлялі.

24

Жыў дзядок абыякавы ў Ракаве —
ну такі да ўсяго абыякавы!
Малатком яму ракаўцы
увалілі па макаўцы —
стаў цікавіцца ўсім дзедка, як і вы.

25

Смага дзедку замучыла ўлетку —
вунь суседка! Нясе піва дзедку!
Піва стыне яшчэ
й дзедку вусны пячэ —
дзед прагнаў разам зь півам суседку.

26

Маладая дзяўчына са Снову
набыла каптурок у абнову,
ды такі ён высокі,
што зрабіла тры крокі —
і назад. Трэба ўшыць напалову!

27

Дзед адзін веры даў без прычыны мне,
што на двор дзьверы шчыльна зачынены​,
і пакуль сабе хроп,
зьелі ўвесь гардэроб
пацукі, прашчыміўшыся ў шчыліны.

28

Запыталіся неяк брусэльцы
дзеда ў сьлівавае камізэльцы,
ці пасуе яна —
крыкнуў дзед: «Ды ражна!
Лепш вачэй на яе не казельце!»

29

Дзед з далёкай зямлі Мінэсоты
меў страшэнна рыплівыя боты.
Як наведваў Дулут,
дык цікавіўся люд:
«Дзед! Скажы, носіш боты з чаго ты?»

30

Во дзе вочы былі ў маладзіцы —
для такіх замалыя й вачніцы!
Не пасьпее зірнуць —
людзі ўпрочкі бягуць.
Гэта ж трэба такой нарадзіцца!

31

У дзьвярах села дзеўка-нарвэжка —
во трывалая! Як качарэжка!
А вазьмі прышчымі —
запяе «до-рэ-мі».
Не раскусіш такога арэшка!

32

Быў аднойчы дзядок на Арбаце,
што трымаўся адно на гарбаце:
«Ты вазьмі малачай
і ў ваду памачай —
во нап’есься гарбаты ўжо, браце!»

33

Нейкі дзед у карэйскім Бусане
харчаваўся выключна трусамі.
Зьеўшы іх васямнаццаць,
стаў у твары зьмяняцца,
зьзелянеў... Рэшту ўявіце самі.

34

Жыў дзядуля няўрымсьлівы ў Дзятлаве —
проста так часта бегаў па дзятліне.
Ды бамбізы-чмялі
так яго данялі,
што спакойны ён стаў і падатлівы.

35

Жыў дзядок недзе пад Куршавэлем —
даў ён кожнай з дачок гожы вэлюм,
даў вуду і сачок
і паслаў тых дачок
да садочку на лоўлю фарэлін.

36

Дужа гжэчны стары жыў на Патмасе,
першы з Патмасу па далікатнасьці!
А дачка накрычала —
то зваліўся з прычала
і ўтапіўся па ўласнай халатнасьці.

37

Эксцэнтрычны дзядок з Гарадзеі
хітры быў — а мае ж дабрадзеі!
Ён купіў жарабца
й прэч адтуль — гоп-ца-ца!
Людзі ўсьлед яму моўчкі глядзелі.

38

Быў калісьці дзядок у Квэбэку —
жук жыцьця не даваў чалавеку.
«Не казыч ты мне шыю,
бо шылам прышыю!»
Во як жук зацкаваў недарэку!

39

Жыў дзядуля пад горадам Філы,
а разумны ж быў дзед — бог ты мілы!
Сеў на пальме ў ціхмень
і глядзеў цэлы дзень
на руіны й старыя магілы.

40

Маладая флейтыстка ў Кувэйце
парсюкам грала джыгі на флейце.
Ад пранізьлівай трэлі
тыя проста шалелі.
Вы ня сьвіньні, таму не шалейце.

Спадабаўся матэрыял? Прапануем пачытаць:

Пераклад:
Макс Шчур

Ну быў я піратам, муціў акіян —
цяпер во на пэнсіі, камісавалі.
Вахторам на службу ўзялі ў рэстаран —
сяджу тут і згадваю морскія хвалі.

Пераклад:
Макс Шчур

На плянэце мух чалавеку
не пазьбегнуць, на жаль, пакут:
там мухі нам робяць тое,
што мы мухам робім тут.

Пераклад:
Макс Шчур

Шлях угару – гэта шлях і ўніз, шлях наперад – шлях і назад.
З гэтым немагчыма зьмірыцца, але гэта так,
час ніякі ня лекар: бо пацыента ўжо няма.

Пераклад:
Макс Шчур

Яны не працуюць да поту й не наракаюць на свой лёс,
не ляжаць у цемры і не аплакваюць сваіх грахоў,
ня гідзяць мяне размовамі пра свой абавязак перад богам,
між іх няма незадаволеных, няма вар’ятаў, апантаных маніяй
назапашваць рэчы,
ніводны зь іх ня кленчыць перад ніводным, ці перад продкамі, што жылі тысячы
гадоў таму,
ніводны зь іх на цэлай Зямлі не фігуруецца й не пакутуе.