Табой наталіцца

сучасная беларуская паэзія, вершы, беларуская літаратура XXI стагоддзя, беларуская мова, наркамаўка

* * *
Ты вершы хавала на голае цела,
На скуры пісала рамана старонкі.
Што нельга вось так — разумець не хацела!
І ў неба ляцела — адчайна і звонка.

А потым спускалася зноўку на дахі,
Пакрытыя водарнай кававай пенай.
І казку вяршыла адзіным узмахам,
І вецер люляла ў сябе на каленях.

Я ж проста ў той дзень, праходзячы міма,
Прысеў сярод комінаў побач з табою.
І раптам адчуў, што адзіныя сны мы
Снім гэтай загадкава-горкай зімою.

І ты... нетаропка і так не адразу
Сур’ёзна паклала мне рукі на плечы,
Прамовіўшы ўголас адзіную фразу...
Твой сцішаны шэпт — пачуў толькі вечар.

17.12.17

* * *
А я скрозь дрэвы так глядзеў упарта!..
Ля ног сядзеў сабака нерухома.
Аднак, аднак... Была ты зноў занятай,
Зноў вырвацца не выпадала з дома.

І мы вярталіся пустэльнаю сцяжынай...
Наперадзе — не бачылі нікога.
Ў маёй руцэ — аранжык не астыне,
Як і радкі... Якіх яшчэ так многа

Складу табе я ў нашым ціхім парку,
Калі ты зноў не зможаш выйсці з дома.
Я ж буду зноў — глядзець у змрок упарта!
Ля ног — сядзець сабака нерухома.

Хоць прабіраць нас будзе халадэча,
І з дрэў сняжынкі — сыпацца на вочы.
Што, сябра мой?! І ты гатовы вечна
Чакаць каханую са мной да самай ночы?!

04.02.18

* * *
Мы з табою зноў размінемся
Сярод снегу й вузенькіх вулак,
Сярод нот недапісанай песні,
Сярод крокаў сцішана-гулкіх.

Мы з табою зноў разбяжымся:
Ты — на поўнач, а я — на поўдзень.
Ты — за градам, а я — за лісцем,
Патанаючы ў карагодзе

Дробных спраў і сустрэч нязначных,
Мілых клопатаў шэра-будзённых.
Вось маляты гуляюць у мячык,
Вось у возеры — прыцемак тоне...

Вось бабулька збірае ў кошык
Дробнай жменькай — першыя зоры.
Размінемся мы зноў, харошая...

І сустрэнемся ўжо — не скора.

04.01.18

* * *
Я цябе выпальваў са свайго сэрца,
Я стаяў гадзінамі на марозе.
Толькі, мілая, зноў няма куды дзецца!
Толькі, родная, свінцом цякуць слёзы.

Я ўзыходзіў на вогнішча двойчы і тройчы,
І сякераю сек свае рукі і пальцы,
Каб яны не цягнуліся да цябе днём і ноччу,
Каб адчайны загад мой чулі: баяцца!

Нават не думаць у тваім напрамку,
Нават, дзе дыхаеш, не варушыцца.
Толькі зноў збірае душа астанкі.
Перасохлае горла — хоча напіцца.

А счарнелыя вочы — цябе пабачыць.
Можа, хоць зблізу, а можа, здалёку.
Толькі зноў цішыня... І я болей не плачу.
І я не забіты. Ні маўчаннем, ні токам.

Як і ты для мяне — застаешся жывою.
Той маленькай дзяўчынкай, якая баіцца
Што ноччу маўклівай, часінаю злою —
Для мяне ўжо ніколі — ані не прысніцца...

27.02.18

* * *
Я думаў, ты — верасень чысты,
Такі прахалодна-імглісты
І сцішана-залаты.
Дзе вочы — цяплынь употай,
І рукі — пяшчота й клопат,
А валасы — лістота...
Я думаў, верасень ты.

А потым я думаў, ты — снежань.
Такі спакушальна-бязмежны!
І, быццам Каляды, святы.
Які ў вершалінах вечных
Збівае белыя вежы!
Спявае завейную песню.
Я думаў, што снежань ты.

Я думаў яшчэ, ты — ліпень.
Спякотна-сонечна-сіні;
Світаннямі — ля вады...
Што цёплымі ліўнямі сыпле
І кветам да вуснаў ліпне,
І смакам духмяным сыціць.
Я думаў, што ліпень ты.

Я думаў, што ты... Ды толькі
Я так памыляўся горка!
Ты, мілая, усё ж сакавік.
Што чуйна прыжмурыць вейкі,
Пацягнецца лісцікам глейкім,
Раскрые дотыкам рэкі,
Усмешкай аблашчыць знекуль!
І вечнасцю стане міг.
Сакавік ты мой, сакавік...

11.04.18


* * *
Калі тры апошнія дні
Мне жыццё раптоўна адмерае,
Сяду я адзін ў цішыні
І скажу сам сабе, у што веру я.

Непарушная вера мая:
У слова. У волю. Ў каханне.
Што ёсць толькі ты і я,
І апошняе наша спатканне.

У той, зіхатлівы міг —
Між зыркім святлом і цямрэчай.
Сціш, мілая, горкі крык —
Твой вобраз вазьму я ў вечнасць.

19.06.18

* * *
А ведаеш, яшчэ будзе вечар,
Калі зноў сустрэнемся мы з табою,
Зазірнеш мне ты ў твар: «Зацікавіла нечым?..»
Усміхнуся ў адказ: «Ёсць нешта такое...»

І будзем так доўга стаяць ля вады мы,
Ці проста прагульвацца па алеях, магчыма,
Успамінаючы нашы і вёсны, і зімы,
Ахутаныя чыстымі туманамі і дымам.

А потым, развітваючыся, прамовім ціха,
Нячутна амаль, хоць і слова ў слова:
«А знаеш, калі без жартаў, то, як на ліха,
Забыць адзін аднаго — мы яшчэ не гатовы...»

...А ранкам свой бег распачне дзень нанова.

10.07.18.

* * *
Я ніколі не быў у маленькім Манака
І ніколі не бачыў Міжземнага мора.
Тых шыкоўных гатэляў, начных клубаў і паркаў,
Дзе я буду не хутка, дзе я буду не скора...

І дзе я ў казіно ўсе грошы пастаўлю;
Можа, выпадзе цот, можа, выпадзе зеро.
Дзе на пірсе жанчына ў чырвонае шалі
Будзе ціха чакаць, будзе ў лепшае верыць...

І пад раніцу я, без манеты ў кішэні,
На баліды пайду паглядзець аўтагонак,
Што па вулках ляцяць! Рассякаючы пэўна
Мне жыццё напалову, так жорстка і звонка.

І не будзе жанчыны... Ды пырскі марскія —
Мне па твары, па твары!.. І толькі ўспаміны,
Цёплынёй нашых слоў мне дасюль дарагія,
Будуць лоб асушаць, нібы жарам з каміну.

Што ж, чакайце! І мора, і яхты, й Манака.
І тэатр, дзе выбітныя сёння музыкі
Пачалі ўжо запісваць у нотныя знакі
Родны голас твой — чаіцы лёгкія крыкі...

26.07.18

* * *
Ты свой выбар зрабіла даўно.
Так ці не — толькі Госпад рассудзіць.
Эпізодам у гэтым кіно
Не хачу быць і болей не буду.

У запаснік — героя касцюм.
Крыху выйшаў не тым ён памерам.
Як на свеце няма паўдум —
Так у сэрцы няма паўверы.

Што вось дзень яшчэ... ці вось ноч,
Ці шчаслівае тое імгненне,
Калі ўсё перазняць ты захочаш,
Выбраць іншыя светлацені.

Бутафорскі свой пісталет
Я са смехам кладу пад падушку.
Хоць і просіцца хэпі энд, —
На шматкі разрываецца стужка.

16.08.18

Спадабаўся матэрыял? Прапануем пачытаць:

Асцярожна жыві, кожны дзень як іспыт ці экзамен,
Каляровыя пазлы жыццёвай запечанай смальты
Раздае табе доля, нібы прадавачка ў краме,
А ўзамен патрабуе штодзённага зграбнага сальта.

Хай лепш бы набывалі сабе падручнікі і вучылі нармальную мову,
Сталі б прынамсі камандаю булачнікаў, што могуць паставіць подпіс.
Мы ж былі мяснікамі, бо жылістыя рукі нашыя сталі ланцугом праўды,
Галасы — кіпучым металам, з якога адліваецца меч справядлівасці.
Дваццаць тысячаў ртоў сталі адным ротам, які смокча вялікі свісток.
Гэта Кубак Генералісімуса, дзетка!

Не завыеш,
Не заплачаш,
Не ўратуеш,
Не прап’еш,
Фарш зямлі мы,
Не іначай.
Фарш зямлі.
Маўчы і еш.

У садзе мірна цвыркуны.
А мы знікаем без вайны.