Сьпеў чарацянкі

Пераклад: 
класічная японская паэзія, вершы па-беларуску, японская літаратура XVIII стагоддзя, беларуская мова, тарашкевіца, пераклад

*

Раньняя вясна —
гэта і ў поўні калі
маршчыністы твар.

*

Астыў блін поўні —
бляшаны рот разявіў
дэман на страсе

*

Абсыпалі сад
кветкі — бы птушак з клетак
пусьцілі ў сьвята.

*

Завірухаю
квецені сабачую
міску замяло.

*

Нават сам даймё
мусіў сьпешыцца з каня
перад сакурай!

*

Летняя гара!
З кожным крокам бачу больш
мора з вышыні.

*

Быў бы адным з нас —
пэўна, Буддам стаў бы ты,
морскі агурок!

*

Што бяз маці рос,
бачу ў хвалях зноў і зноў,
люлі, зноў і зноў.

*

Скрозь рэшту маіх
зубоў восеньскі вецер
дзьме ўва ўсе бакі.

*

Пад катораю
зоркай дом маіх бацькоў?
Восеньскі вецер.

*

Сьпеў чарацянкі —
касайскага акцэнту
аніякага.

*

У чарацянкі
поўны кропель дажджавых
голас раніцой.

*

Ракавінка — і
тая зь песень жаўрука
рот разьзявіла.

*

Вунь конь, вунь конь, вунь! — 
папярэдзіў верабей
верабейчыка.

*

Пры сварцы бацькоў
удае верабейка:
«Я тут ні пры чым».

*

«Днее ўжо!» Вёску,
дзе няма свойскай птушкі,
будзіць зязюля.

*

Ці ня ты была
жыцьцё таму, зязюлька,
мне стрыечніцай?

*

Месяцу тры дні —
не парэж, зязюля, лоб
аб яго сярпок.

*

На паховінах
Рапухі зязюлечка
куе, бы плача.

*

Во кугакае!
Краскі ў полі падлічыць
маніцца сава.

*

«Бугага!», з маёй
ценкай зімняй коўдры кпіць
сава-пухнатка.

*

Кпіць цюцька зь дзеда
на сьнегаступах, а сам
у сьнезе тоне.

*

Што храмавы звон,
гэтак голасна пяе
закаханы кот.

*

Кляштар у гарах:
блаславёныя грашыць
коткі і каты.

*

Матка садзіць рыс,
а на сьпіне сьпіць дзіця:
матыль з кукалкай.

*

Сосны на ўзмор’і,
звон цыкадаў ва ўнісон
з шолахам хваляў.

*

Скрозь павуціньне
прасеяная поўня —
цыкады ўначы.

*

Пераказваеш
нам, што прысьніла шчаня,
цыкада ўначы?

*

Не дзяры горла,
цвыркунчык: заўтра будзе
зноў восеньскі дзень.

*

Бы ролю зьмяі
развучваючы, вярба
вывіваецца!

*

Ці ты жуй, ці не,
чарапаха ў возеры —
не скароціш дня.

*

«Чарапаха! Ці
даўно ўжо неба копціш?»,
пытае вулкан.

*

Не сьпяшайся, смоўж,
лезь сабе, лезь на самы
верх Фудзіямы.

*

Як пайду, смоўжык,
застанесься тут за мяне
з чарацянкай.

*

І сьлімак мае
свой спосаб, як дасягнуць
прасьвятлёнасьці.

*

У храме муха й тая
ў лапках ружанец
перабірае.

*

Для малпянятка
вытанцавала маці
рысавы пірог.

*

Чалавек здольны
зарабіць грошай нават
на вадзе й імху.

*

Сьціхнуць галасы
людзей — і палягчэе
ўвечары вішням.

*

Багіня вясны
пашкадавала фарбаў —
плямы на гарах.

*

У саламянага
пудзіла ў прыцемках
твар чалавека.

*

У патарочы
ад голаду ў жываце
бурчыць цвыркунчык.

Пераклад зроблены з дапамогай чэскіх і ангельскіх падрадкоўнікаў.

Спадабаўся матэрыял? Прапануем пачытаць:

Пераклад:
Макс Шчур

Ах! Тэл сама — вясёлка, ці расьсеяная хмарка;
адлюстраваньне ў шкле; ці цені на вадзе;
дзіцячы сон; усьмешка на дзіцячым твары;
галубчын голас; дзень мінучы; музыка ў паветры.

Пераклад:
Макс Шчур

Хадзіце, дзеці мае,
мае хлопцы й дзяўчаты, мае жанкі, замужнія й незамужнія,
вось цяпер музыкант папускае аброць, скончылася прэлюдыя
ягонай унутранай жалейкі.
Лёгка напісаныя акорды для разьняволеных пальцаў — я адчуваю, што вы ўжо
ня можаце трынькаць вышэй, і перастаю.

Пераклад:
Макс Шчур

Стары паэт любіць дзень, грубы й зіхоткі, як цыцка сялянкі. А я люблю цябе, о Ноч, таму што ты — мой дух, і таму што я — твая сутнасьць.

Пераклад:
Макс Шчур

Яны не працуюць да поту й не наракаюць на свой лёс,
не ляжаць у цемры і не аплакваюць сваіх грахоў,
ня гідзяць мяне размовамі пра свой абавязак перад богам,
між іх няма незадаволеных, няма вар’ятаў, апантаных маніяй
назапашваць рэчы,
ніводны зь іх ня кленчыць перад ніводным, ці перад продкамі, што жылі тысячы
гадоў таму,
ніводны зь іх на цэлай Зямлі не фігуруецца й не пакутуе.