Сьпеў чарацянкі

Пераклад: 
класічная японская паэзія, вершы па-беларуску, японская літаратура XVIII стагоддзя, беларуская мова, тарашкевіца, пераклад

*

Раньняя вясна —
гэта і ў поўні калі
маршчыністы твар.

*

Астыў блін поўні —
бляшаны рот разявіў
дэман на страсе

*

Абсыпалі сад
кветкі — бы птушак з клетак
пусьцілі ў сьвята.

*

Завірухаю
квецені сабачую
міску замяло.

*

Нават сам даймё
мусіў сьпешыцца з каня
перад сакурай!

*

Летняя гара!
З кожным крокам бачу больш
мора з вышыні.

*

Быў бы адным з нас —
пэўна, Буддам стаў бы ты,
морскі агурок!

*

Што бяз маці рос,
бачу ў хвалях зноў і зноў,
люлі, зноў і зноў.

*

Скрозь рэшту маіх
зубоў восеньскі вецер
дзьме ўва ўсе бакі.

*

Пад катораю
зоркай дом маіх бацькоў?
Восеньскі вецер.

*

Сьпеў чарацянкі —
касайскага акцэнту
аніякага.

*

У чарацянкі
поўны кропель дажджавых
голас раніцой.

*

Ракавінка — і
тая зь песень жаўрука
рот разьзявіла.

*

Вунь конь, вунь конь, вунь! — 
папярэдзіў верабей
верабейчыка.

*

Пры сварцы бацькоў
удае верабейка:
«Я тут ні пры чым».

*

«Днее ўжо!» Вёску,
дзе няма свойскай птушкі,
будзіць зязюля.

*

Ці ня ты была
жыцьцё таму, зязюлька,
мне стрыечніцай?

*

Месяцу тры дні —
не парэж, зязюля, лоб
аб яго сярпок.

*

На паховінах
Рапухі зязюлечка
куе, бы плача.

*

Во кугакае!
Краскі ў полі падлічыць
маніцца сава.

*

«Бугага!», з маёй
ценкай зімняй коўдры кпіць
сава-пухнатка.

*

Кпіць цюцька зь дзеда
на сьнегаступах, а сам
у сьнезе тоне.

*

Што храмавы звон,
гэтак голасна пяе
закаханы кот.

*

Кляштар у гарах:
блаславёныя грашыць
коткі і каты.

*

Матка садзіць рыс,
а на сьпіне сьпіць дзіця:
матыль з кукалкай.

*

Сосны на ўзмор’і,
звон цыкадаў ва ўнісон
з шолахам хваляў.

*

Скрозь павуціньне
прасеяная поўня —
цыкады ўначы.

*

Пераказваеш
нам, што прысьніла шчаня,
цыкада ўначы?

*

Не дзяры горла,
цвыркунчык: заўтра будзе
зноў восеньскі дзень.

*

Бы ролю зьмяі
развучваючы, вярба
вывіваецца!

*

Ці ты жуй, ці не,
чарапаха ў возеры —
не скароціш дня.

*

«Чарапаха! Ці
даўно ўжо неба копціш?»,
пытае вулкан.

*

Не сьпяшайся, смоўж,
лезь сабе, лезь на самы
верх Фудзіямы.

*

Як пайду, смоўжык,
застанесься тут за мяне
з чарацянкай.

*

І сьлімак мае
свой спосаб, як дасягнуць
прасьвятлёнасьці.

*

У храме муха й тая
ў лапках ружанец
перабірае.

*

Для малпянятка
вытанцавала маці
рысавы пірог.

*

Чалавек здольны
зарабіць грошай нават
на вадзе й імху.

*

Сьціхнуць галасы
людзей — і палягчэе
ўвечары вішням.

*

Багіня вясны
пашкадавала фарбаў —
плямы на гарах.

*

У саламянага
пудзіла ў прыцемках
твар чалавека.

*

У патарочы
ад голаду ў жываце
бурчыць цвыркунчык.

Пераклад зроблены з дапамогай чэскіх і ангельскіх падрадкоўнікаў.

Спадабаўся матэрыял? Прапануем пачытаць:

Пераклад:
Макс Шчур

У залю, з залі ходзяць сьвецкія ільвіцы —
пра Мікэлянджэлё ім не нагаварыцца.

Пераклад:
Макс Шчур

«Калі я быў Прывід зусім малады,
хлапчук зь мяне ўдаўся зухвалы!
Усе на слупах мы сядзелі тады,
нам лусьцікі з маслам да чаю заўжды —
хоць сьвята, хоць ноч — падавалі».

Пераклад:
Макс Шчур

Бывае,
слова і думка, як належыць,
утвораць верш удалы, сьвежы,
што зьзяе колерамі гожа
і, як акорд, расчуліць можа.
Але няма, на жаль, нічога ў ім твайго,
бо пэўны клясык напісаў ужо яго.

Пераклад:
Макс Шчур

чакаю моманту калі
сам верш
стане маім спосабам прамовы, не
загадзя ўрачыстай дэклямацыяй,
а выказваньнем праўды